Mini

Mini – auto wręcz legendarne. Cieszy się równie wielką sympatią Brytyjczyków, co w Polsce Fiat 126P. Produkcję tego niepozornego, na pierwszy rzut oka, samochodu rozpoczęto w roku 1959 i trwała ona aż do roku 2000. W konkursie na „Samochód XX wieku” przegrał jedynie z Fordem T, co jest wynikiem wręcz oszałamiającym. Produkowany był w kilku różnych wersjach nadwozia, między innymi 2-drzwiowy sedan, 2-drzwiowe kombi, 2-drzwiowy van, a nawet jako 2-drzwiowy pickup. Samochód był zaprojektowany w sposób typowy dla lat pięćdziesiątych. Napęd przenoszony był na przednie koła. Niemal wszystkie skonstruowane wówczas małe przednionapędowe samochody były podobnie skonfigurowane.

Chłodnice zamontowano po lewej stronie, tak, że silnik mógłby być zamontowany obok. Jednak poprzez obrócenie jednostki napędowej uzyskano powiew powietrza, poruszający łopatki wentylatora. Taka lokalizacja silnika pozwalał także zaoszczędzić sporo miejsca dla kabiny pasażerskiej. Jednak jej wadą było narażenie chłodnicy na zbyt ciepłe powietrze pochodzące od pracującego silnika.

Ostatnią, i jednocześnie najdłużej produkowaną wersją był Mini Cooper (lata 1969-2000). Pojemność oryginalnego silnika Morrisa Mini-Minora zwiększono z 848 cm³ do 997 cm³, zwiększając tym samym jego moc z 34 KM (25 kW) do 55 KM (41 kW)[8]. Dodatkowo samochód poddano rajdowym modernizacjom, pod maską umieszczono nową jednostkę napędową z dwoma gaźnikami Skinners Union, nową skrzynie biegów, z przodu montowano tarczowe hamulce niespotykane w tym czasie w małych samochodach. Od 1992 roku Coopery wyposażano w silniki o pojemności 1275 cm³ z wtryskiem paliwa.

W roku 1997 po raz pierwszy zastosowano wielopunktowy wtrysk paliwa. Wtedy też przeniesiono chłodnice do przedniej części nadwozia oraz wprowadzono dodatkowe akcesoria zapewniające bezpieczeństwo.